20 . 08 . 2015 – “PO FALE”
Yo no soy nada conformista y a cada día que pasa, creo
que debo serlo algo más.
El día de hoy, como siempre, entretenido dentro del
aburrimiento. ¿Cómo se come eso? Fácil. Estar encerrada en casa, distraída con
las labores del hogar, con peleas tecnológicas y matando el tiempo restante con
inventos estéticos, no es que sea muy divertido. Estoy tratando de ser
positiva, buscar alternativas, modificar mi rutina pero resulta algo caótico,
la verdad.
Hoy por la mañana, tal y como os había comentado, llamé a
la dietista para comentarle el problema que tuve ayer con la comida. El diálogo
ha ido así literalmente (lo siento, pero como no me fío de esta dietista DE
SUPLENCIA, grabé la conversación):
DIETISTA: Me comentas que,
a pesar de que en el sobre indica que tienes que poner 200ml de agua, aunque
ahora pones caldo porque yo te lo aconsejé, se queda muy espeso.
YO: Sí…
DIETISTA: Le echas más
caldo, como ya te dije?
YO: Sí, sí… pero es que, como siga así, me
haré una “litrona”
DIETISTA: Entonces es que
le estás cogiendo “asco”. Haremos una cosa: vente esta tarde y, en FARMACIA, te
dejaré unos sobres de Nestlé (OPTIFAST) para que los pruebes. Son más líquidos.
Pruébalos y si te van bien, ves a la farmacia a comprarte esta marca.
YO: Disculpa… sabes qué precio tienen?
DIETISTA: No, pero no creo
que sean muy caros.
YO: Te lo pregunto porque yo sí sé su precio
y me parece que no soy ninguna ONG para ir regalando mi dinero si algo no sale
como esperaba. Me he gastado 60 €uros en dos paquetes de sobres que debía tomar
por ORDEN TUYA y que ahora tendré que tirar a la basura. No me diste una
segunda opción y, ¿ahora pretendes que PRUEBE, gastándome 30 €uros más, a ver si cabe la posibilidad
de que me sienten bien?
DIETISTA: Mujer, dicho así
suena mal jajajaja
YO: Disculpa pero a mí no me hace ninguna gracia.
Lo siento pero… no. Me gustaría que me dieras otra opción más ECONÓMICA (dicho
con toda mi ironía).
DIETISTA: A ver, lo suyo
hubiera sido que hubieras probado antes alguno.
YO: Perfecto, pero tú no me ofreciste ninguno
de los que tenéis y ahora sí lo haces? Es más, creo que esto no debo pagarlo.
Cuando estuve en CAN RUTI, yo pasaba cada 15 días a por los sobres que ellos me
daban y no pagué jamás un duro.
DIETISTA: Bueno, yo ahí no
voy a inmiscuirme.
YO: Perdona? … … No lo entiendo.
DIETISTA: Bueno… quieres
que te deje los sobres en farmacia?
YO: Vale, entiendo que de este tema no se va
a hablar.
DIETISTA: No, no creo que
sea necesario… … … ¿Y bien?
YO: … … Sí, sí… déjame los sobres en farmacia
y esta misma tarde paso a buscarlos.
DIETISTA: Perfecto
entonces (cuelga sin esperar respuesta).
Siento decirlo así pero yo soy muy impulsiva. No suelo
frenar mis impulsos, tanto si son positivos como negativos y, hoy, he hecho un
gran esfuerzo por no saltarle al cuello. Nadie me habló de estos gastos y,
aunque much@s de vosotr@s penséis: “niña, que sólo son 60 €ruos”, para mí, con
60 €uros, se pueden hacer muchas cosas, pero no tirar el dinero de esta manera.
He ido a buscar los dichosos sobres. Mañana os contaré
qué tal ha ido.
En fin… que no quiero que esto se convierta en un
monólogo médico. Y justo en eso he estado pensando, os cuento el porqué de
ello:
Yo no soy una persona con mucha vida social, la verdad.
Es más, 4 años antes de conocer a mi marido, yo estaba sumergida en mi mundo,
encerrada en casa con síntomas de agorafobia y tratando de luchar, día a día,
contra ello. Había sufrido un fuerte golpe en mi vida y no supe gestionar nada
de lo que sentía. Poco a poco me fui apartando de todo y todos excepto en el
ámbito cibernético. Así es. Me escondí tras una pantalla, trabajaba detrás de
una pantalla (fuera la hora que fuera) y vivía permanentemente pegada a una
pantalla.
Me costó salir de ello, cerca de 5 años, pero lo conseguí…
y creo que este golpe me hizo perder el rumbo de todo; me convertí en una
persona muy muy insegura, únicamente me centré en agradar a la gente aunque tuviera
que ser una persona distinta, sentía miedo de todo e invertía mi tiempo en
creer que, los pasos dados, eran correctos. Así que seguía el “son” que los
demás deseaban o esperaban. Desde luego que más equivocada no podía estar y de
eso me dí cuenta cuando conocí a mi marido. Él me ayudó a entender dónde estaba
el límite de cada cosa, me enseñó a quererme (algo que no olvidaré jamás) y, lo
más importante, con él aprendí a amar sin ser una persona distinta.
A día de hoy la cosa ha cambiado en algunos pequeños
detalles, pero nada determinante; él aprendió cosas de mí y yo muchísimas de él
(no vamos a mentir, tanto positivas como negativas jajaja). Yo tengo mucho
carácter, él es más tranquilo y creo que, por ese tipo de cualidades, nuestro
matrimonio se mantiene muy estable (aunque de pareja tuvimos nuestras
diferencias y gordas, ¿eh?).
¿Por qué os explico todo esto? Porque, dado que no tengo
vida social y apenas sé lo que pasa tras los muros de mi casa, tengo necesidad
de compartirlo con alguien y, como no tengo a nadie, lo haré aquí,
públicamente. Así que no todo será el proceso de la operación y demás, sino que
también añadiré momentos de mi vida cotidiana. Sí, quizás no sea el mejor modo,
pero no por ello ha de ser malo, ¿no creéis?
En ocasiones tengo una especie de añoranza (yo diría que
son brotes de envidia sana jajajaaj). Por ejemplo, en el círculo de compañeros
de trabajo que tiene mi marido, hay una persona en especial a la que le tengo
envidia sana; por su discreción, por su tono de voz dulce cuando te habla, por
su cierta timidez (creo), etc… A veces pienso: “Yo quiero ser de mayor como
ella” y es entonces cuando me doy cuenta de que necesito encontrarme a mí
misma, pulir algunas cositas de mi personalidad y seguir siendo fiel a mis
principios… y en ello estoy. (Juer… menudo post jajajaja.)
Uffff, que tonta estoy hoy jajajaja
Bueno, voy finalizando (es lo que tiene cuando relees lo
que escribes; o lo borras o paras por temor a… no lo sé).
Por cierto, hoy me he pesado y no he bajado apenas nada: 135,6 kgs.
Besitosssss!!!

Lisa, hi ha molta diferència entre el que realment som i el que semblem al ulls dels altres. Ja m'agradarïa tenir la teva determinació, la teva capacitat d'aprenentatge i la teva valentia (jo no seria capaç de sortir cantant per la tele ni que em paguéssin, primer perqué ho faig de pena, i segon perqué tinc pànic a parlar davant de molta gent). Petons i endavant, Lisa!!
ResponderEliminarGràcies guapísima. Encara que no ho creguis, tu desitjaríes qualitats meves i jo envejo (sanament) altres de tu... jejeje... fem un canvi? :p
ResponderEliminar