viernes, 21 de agosto de 2015

PRE-OPERATORIO: 5º día de 16


20 . 08 . 2015 – “PO FALE”
Yo no soy nada conformista y a cada día que pasa, creo que debo serlo algo más.

El día de hoy, como siempre, entretenido dentro del aburrimiento. ¿Cómo se come eso? Fácil. Estar encerrada en casa, distraída con las labores del hogar, con peleas tecnológicas y matando el tiempo restante con inventos estéticos, no es que sea muy divertido. Estoy tratando de ser positiva, buscar alternativas, modificar mi rutina pero resulta algo caótico, la verdad.

Hoy por la mañana, tal y como os había comentado, llamé a la dietista para comentarle el problema que tuve ayer con la comida. El diálogo ha ido así literalmente (lo siento, pero como no me fío de esta dietista DE SUPLENCIA, grabé la conversación):

DIETISTA: Me comentas que, a pesar de que en el sobre indica que tienes que poner 200ml de agua, aunque ahora pones caldo porque yo te lo aconsejé, se queda muy espeso.

YO: Sí…

DIETISTA: Le echas más caldo, como ya te dije?

YO: Sí, sí… pero es que, como siga así, me haré una “litrona”

DIETISTA: Entonces es que le estás cogiendo “asco”. Haremos una cosa: vente esta tarde y, en FARMACIA, te dejaré unos sobres de Nestlé (OPTIFAST) para que los pruebes. Son más líquidos. Pruébalos y si te van bien, ves a la farmacia a comprarte esta marca.

YO: Disculpa… sabes qué precio tienen?

DIETISTA: No, pero no creo que sean muy caros.

YO: Te lo pregunto porque yo sí sé su precio y me parece que no soy ninguna ONG para ir regalando mi dinero si algo no sale como esperaba. Me he gastado 60 €uros en dos paquetes de sobres que debía tomar por ORDEN TUYA y que ahora tendré que tirar a la basura. No me diste una segunda opción y, ¿ahora pretendes que PRUEBE,  gastándome 30 €uros más, a ver si cabe la posibilidad de que me sienten bien?

DIETISTA: Mujer, dicho así suena mal jajajaja

YO: Disculpa pero a mí no me hace ninguna gracia. Lo siento pero… no. Me gustaría que me dieras otra opción más ECONÓMICA (dicho con toda mi ironía).

DIETISTA: A ver, lo suyo hubiera sido que hubieras probado antes alguno.

YO: Perfecto, pero tú no me ofreciste ninguno de los que tenéis y ahora sí lo haces? Es más, creo que esto no debo pagarlo. Cuando estuve en CAN RUTI, yo pasaba cada 15 días a por los sobres que ellos me daban y no pagué jamás un duro.

DIETISTA: Bueno, yo ahí no voy a inmiscuirme.

YO: Perdona? … … No lo entiendo.

DIETISTA: Bueno… quieres que te deje los sobres en farmacia?

YO: Vale, entiendo que de este tema no se va a hablar.

DIETISTA: No, no creo que sea necesario… … … ¿Y bien?

YO: … … Sí, sí… déjame los sobres en farmacia y esta misma tarde paso a buscarlos.

DIETISTA: Perfecto entonces (cuelga sin esperar respuesta).


Siento decirlo así pero yo soy muy impulsiva. No suelo frenar mis impulsos, tanto si son positivos como negativos y, hoy, he hecho un gran esfuerzo por no saltarle al cuello. Nadie me habló de estos gastos y, aunque much@s de vosotr@s penséis: “niña, que sólo son 60 €ruos”, para mí, con 60 €uros, se pueden hacer muchas cosas, pero no tirar el dinero de esta manera.

He ido a buscar los dichosos sobres. Mañana os contaré qué tal ha ido.


En fin… que no quiero que esto se convierta en un monólogo médico. Y justo en eso he estado pensando, os cuento el porqué de ello:

Yo no soy una persona con mucha vida social, la verdad. Es más, 4 años antes de conocer a mi marido, yo estaba sumergida en mi mundo, encerrada en casa con síntomas de agorafobia y tratando de luchar, día a día, contra ello. Había sufrido un fuerte golpe en mi vida y no supe gestionar nada de lo que sentía. Poco a poco me fui apartando de todo y todos excepto en el ámbito cibernético. Así es. Me escondí tras una pantalla, trabajaba detrás de una pantalla (fuera la hora que fuera) y vivía permanentemente pegada a una pantalla.
Me costó salir de ello, cerca de 5 años, pero lo conseguí… y creo que este golpe me hizo perder el rumbo de todo; me convertí en una persona muy muy insegura, únicamente me centré en agradar a la gente aunque tuviera que ser una persona distinta, sentía miedo de todo e invertía mi tiempo en creer que, los pasos dados, eran correctos. Así que seguía el “son” que los demás deseaban o esperaban. Desde luego que más equivocada no podía estar y de eso me dí cuenta cuando conocí a mi marido. Él me ayudó a entender dónde estaba el límite de cada cosa, me enseñó a quererme (algo que no olvidaré jamás) y, lo más importante, con él aprendí a amar sin ser una persona distinta.

A día de hoy la cosa ha cambiado en algunos pequeños detalles, pero nada determinante; él aprendió cosas de mí y yo muchísimas de él (no vamos a mentir, tanto positivas como negativas jajaja). Yo tengo mucho carácter, él es más tranquilo y creo que, por ese tipo de cualidades, nuestro matrimonio se mantiene muy estable (aunque de pareja tuvimos nuestras diferencias y gordas, ¿eh?).

¿Por qué os explico todo esto? Porque, dado que no tengo vida social y apenas sé lo que pasa tras los muros de mi casa, tengo necesidad de compartirlo con alguien y, como no tengo a nadie, lo haré aquí, públicamente. Así que no todo será el proceso de la operación y demás, sino que también añadiré momentos de mi vida cotidiana. Sí, quizás no sea el mejor modo, pero no por ello ha de ser malo, ¿no creéis?

En ocasiones tengo una especie de añoranza (yo diría que son brotes de envidia sana jajajaaj). Por ejemplo, en el círculo de compañeros de trabajo que tiene mi marido, hay una persona en especial a la que le tengo envidia sana; por su discreción, por su tono de voz dulce cuando te habla, por su cierta timidez (creo), etc… A veces pienso: “Yo quiero ser de mayor como ella” y es entonces cuando me doy cuenta de que necesito encontrarme a mí misma, pulir algunas cositas de mi personalidad y seguir siendo fiel a mis principios… y en ello estoy. (Juer… menudo post jajajaja.)

Uffff, que tonta estoy hoy jajajaja

Bueno, voy finalizando (es lo que tiene cuando relees lo que escribes; o lo borras o paras por temor a… no lo sé).

Por cierto, hoy me he pesado y no he bajado apenas nada: 135,6 kgs.


Besitosssss!!!

2 comentarios:

  1. Lisa, hi ha molta diferència entre el que realment som i el que semblem al ulls dels altres. Ja m'agradarïa tenir la teva determinació, la teva capacitat d'aprenentatge i la teva valentia (jo no seria capaç de sortir cantant per la tele ni que em paguéssin, primer perqué ho faig de pena, i segon perqué tinc pànic a parlar davant de molta gent). Petons i endavant, Lisa!!

    ResponderEliminar
  2. Gràcies guapísima. Encara que no ho creguis, tu desitjaríes qualitats meves i jo envejo (sanament) altres de tu... jejeje... fem un canvi? :p

    ResponderEliminar